Wytwarzanie energii elektrycznej związane było pierwotnie z wykorzystywaniem paliw kopalnych lub energii potencjalnej wód. Po drugiej wojnie światowej pojawiło się kolejne znaczące źródło, czyli energetyka atomowa. Z czasem, co związane było głównie z rozwojem technologii oraz wzrostem świadomości ekologicznej, dołączyły do tego odnawialne źródła energii, a więc energia wiatrowa, słoneczna, pływów morskich oraz geotermalna.

Obecnie obserwuje się wyraźną tendencję wycofywania się ze stosowania paliw kopalnych (węgiel kamienny i brunatny, ropa naftowa, gaz ziemny) w produkcji energii elektrycznej. Powodem tego jest powszechne przekonanie, że spalanie paliw nieodnawialnych związane jest z emisją dużych ilości dwutlenku węgla do atmosfery, co powoduje wzrost efektu cieplarnianego.

W Polsce źródłami do wytwarzania energii elektrycznej są głównie węgiel kamienny i brunatny oraz – w mniejszym zakresie – gaz ziemny. Ze źródeł odnawialnych największe znaczenie mają energetyka wiatrowa oraz słoneczna. Doczekać nie możemy się natomiast na elektrownię atomową. Powstaje tu pytanie, czy jest to inwestycja zbyt kosztowna dla naszego kraju, czy też opór społeczny powstały po awarii elektrowni atomowej w Czarnobylu w 1986 r. ciągle jest zbyt wielki i nie pozwala na realizację takiego przedsięwzięcia? Energetyka wodna, ze względu na stosunkowo małe zasoby wodne Polski i ukształtowanie jej terenu, nie może być znaczącym źródłem energii.

Również energetyka pływów morskich czy...