Założeniem Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1 z 11 grudnia 2018 r. (dalej: dyrektywa ECN+) jest nadanie organom ochrony konkurencji państw członkowskich uprawnień do skuteczniejszego egzekwowania prawa i zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego w celu skutecznego stosowania przepisów art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TFUE). 

Przywołane przepisy TFUE zakazują wszelkich porozumień, decyzji i praktyk między przedsiębiorstwami i ich związkami, które negatywnie wpływają na rynek wewnętrzny. Na podstawie tych przepisów zakazane jest również nadużywanie pozycji dominującej na tym rynku. 

Ustawodawca europejski zakłada, że powyższe założenie zostanie zrealizowane przez wzmocnienie pozycji krajowych organów ochrony konkurencji i nadanie im nowych kompetencji. Implementację przepisów do krajowego porządku prawnego ma zapewnić projektowana ustawa o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (projekt z 14 stycznia 2021 r., dalej: nowelizacja u.o.k.ik.), która powstała w gabinetach Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK).

Szereg zmian

Nowelizacja u.o.k.ik. przewiduje rozszerzenie kompetencji rodzimego organu ochrony konkurencji i konsumentów, jakim jest prezes UOKiK-u. Wśród całego szeregu zmian na pierwszy plan wysuwają się przepisy dotyczące możliwości karania związków przedsiębiorców.

Omawiana nowelizacja zakłada dodanie do art. 106 Ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej: u.o.k.ik.) ustępów 1a-1d. Te przepisy są wprost wymierzone w związki przedsiębiorców, bowiem przewidują możliwość nakładania na związki przedsiębiorców kar za naruszenie art. 101 i 102 TFUE,...