Rodzaj leszczyna (Corylus) liczy ok. 15 gatunków krzewów, rzadziej drzew, występujących w Europie, Azji i Ameryce Północnej. U nas najpopularniejsza jest leszczyna pospolita (C. avellana), ale na uwagę zasługuje leszczyna turecka (C. colurna).

Leszczyna pospolita (C. avellana) to gatunek naturalnie występujący w Polsce, uprawiany na plantacjach towarowych dla wartościowych i smacznych orzechów laskowych oraz produkowany w szkółkach roślin ozdobnych – jako dekoracyjny krzew lub niewielkie drzewo – w dosyć sporym asortymencie odmian. Wartościowym gatunkiem drzewiastym, obecnie rzadko stosowanym, a zasługującym na popularyzację, jest leszczyna turecka (C. colurna), polecana do sadzenia w miastach jako drzewo alejowe i przyuliczne.

Leszczyna turecka

Leszczyna turecka naturalnie występuje w południowo-wschodniej Europie, w Turcji i na Kaukazie. Jej cechą charakterystyczną jest gęsta korona, przyjmująca kształt regularnego stożka. Dzięki licznym, silnie rozgałęzionym i regularnie ułożonym pędom obserwowane z oddali egzemplarze sprawiają wrażenie, jakby zostały wręcz uformowane. Drzewa tworzą proste pnie pokryte szarą, spękaną korą, osiągają 20–25 m wysokości. Ich ozdobą są duże, zielone liście osadzone na 2–3 cm długości ogonkach. Blaszki liściowe mają do 12 cm długości, w zarysie są szerokojajowate, na wierzchołkach zaostrzone, u nasady sercowate, lekko pomarszczone na całej powierzchni. Liście przebarwiają się późną jesienią na intensywnie żółty kolor, co sprawia, że drzewa w tym okresie stają się wyjątkowo atrakcyjne. Leszczyna turecka kwitnie na przedwiośniu, przed rozwojem liści. Kwiaty męskie mają postać ozdobnych, długich (do 12 cm)...