W jednostkach sektora finansów publicznych 1 stycznia 2021 r. wchodzą istotne zmiany przepisów prawa w zakresie zasad wprowadzania Pracowniczych Planów Kapitałowych. Warto im się przyjrzeć.   

Ustawa z 4 października 2018 r. o Pracowniczych Planach Kapitałowych (DzU z 2018 r. poz. 2218, ze zm.) wprowadza w Polsce Pracownicze Plany Kapitałowe, które stanowią nowy instrument oszczędzania na przyszłe emerytury w ramach tzw. trzeciego filaru systemu emerytalnego.

Generowane oszczędności

Oszczędności w Pracowniczych Planach Kapitałowych (PPK) tworzone są wspólnie przez trzy strony: pracowników, pracodawców oraz państwo. Składka pracodawcy wynosi 1,5% wynagrodzenia brutto pracownika (może zostać dobrowolnie zwiększona do 2,5%), a składka pracownika wynosi 2% wynagrodzenia brutto (może zostać dobrowolnie zwiększona o 2%). 

Trzecim podmiotem dokonującym wpłat na rachunek PPK pracownika jest państwo i obejmują one opłatę powitalną oraz dopłatę roczną. W 2021 r. obowiązek utworzenia PPK obejmie pracodawców zatrudniających do 19 osób oraz jednostki sektora finansów publicznych.

Wprowadzenie PPK przez pracodawcę obejmuje, co do zasady, następujące etapy:

wybór instytucji finansowej zarządzającej środkami zgromadzonymi w PPK, zawarcie umowy o zarządzanie PPK, zawarcie umowy o prowadzenie PPK, wprowadzenie PPK, rozpoczęcie naliczania wpłat do PPK i przekazywanie jej wybranej instytucji finansowej.

Zgodnie z art. 137 ustawy o PPK, podmioty zatrudniające będące jednostkami wchodzącymi w skład sektora finansów publicznych powinny zawrzeć:

umowę o zarządzanie PPK – najpóźniej do 26 marca 2021 r., umowę o prowadzenie PPK − najpóźniej do 10 kwietnia 2021 r.

Zgodnie z P.z.p.

Do końca 2020 r. wybór instytucji finansowej zarządzającej środkami...