Organizacja funkcjonowania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych odwołuje się w szczególności do przepisów Ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (DzU z 2020 r. poz. 1439, z późn. zm.; dalej u.c.p.g.), a także Ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (DzU z 2020 r. poz. 797, z późn. zm.). W praktyce jednak formuła organizacyjna prowadzenia PSZOK-ów budzi czasem wątpliwości. Dotychczas była mowa o najczęściej spotykanej formule – prowadzeniu PSZOK-u rozumianego jako punkt stacjonarny, czyli pewne miejsce (nieruchomość), na którym jest prowadzone zbieranie odpadów komunalnych w sposób selektywny, w zakresie rodzajów odpadów co najmniej wskazanych w art. 3 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. Miejsce to, co do zasady (wyjątek to zorganizowanie wspólnego PSZOK-u przez dwie lub więcej gmin), powinno znajdować się na terenie danej gminy i spełniać warunek „przestrzenny” wskazany w powołanym przepisie, czyli ma być łatwo dostępne dla wszystkich mieszkańców gminy. 

„Stacjonarność” PSZOK-u

Warto podkreślić, iż tę dostępność należałoby rozumieć pod względem nie tylko możliwości dojazdu, w tym odległości, ale także wyznaczonych godzin przyjmowania. Oczywiste jest również, że gmina, zlecając wykonanie zadania podmiotowi zewnętrznemu, powinna określić warunki tak rozumianej dostępności. Wskazany przepis tworzy jednak pewien wyjątek odnoszący się do położenia PSZOK-u na terenie gminy, którą miałby obsługiwać – skoro może być on zorganizowany wspólnie z inną gminą (a nawet gminami – art. 3 ust. 2a u.c.p.g.), to wydaje się dopuszczalne, aby położony był np. na terenie gminy...