Bezpieczeństwo na placach zabaw jest pojęciem złożonym i wieloaspektowym. Punktem wyjścia do rozważań na ten temat powinno być umocowanie prawne tego zagadnienia, przy czym należy pamiętać, że u jego podstaw leży najbardziej ogólne i zarazem podstawowe prawo dzieci do zabawy.

Gwarantuje je przyjęta 20 listopada 1989 r. przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych Konwencja o Prawach Dziecka – w jej art. 31 uznaje się zabawę za jeden z elementów dzieciństwa. Dzieci powinny się bawić w bezpiecznych warunkach i zgodnie z własnymi upodobaniami. I właśnie tak to powinno wyglądać – należy dać dzieciom możliwość rozwoju fizycznego i poprawiania ich koordynacji ruchowej w miejscach, które będą ten rozwój stymulowały. W wielu przypadkach kreatywność użytkowników zawstydza projektantów urządzeń do zabawy. Częsty jest pogląd, że dzieciom najwięcej radości dają urządzenia, które nie narzucają z góry sposobu korzystania. Jeżeli dziecko musi się zastanowić, jak coś funkcjonuje, nie ma podanego gotowego rozwiązania, to jego wyobraźnia zostaje pobudzona. Co więcej, jego uwaga zostanie przykuta na dłuższy czas.   Dyrektywa i ustawy Potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa akcentuje dodatkowo Dyrektywa nr 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów. Została ona wprowadzona do polskiego systemu prawnego Ustawą z 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (DzU nr...