Zgodnie z dyrektywą 2009/31/WE, operatorzy wszystkich obiektów energetycznego spalania, którym udziela się pozwolenia na budowę, muszą m.in. ocenić techniczną i ekonomiczną możliwość instalacji urządzeń, służących do wychwytywania i sprężania CO2. Technologia określana w skrócie jako CCS (ang. Carbon Capture and Storage) polega na wychwytywaniu dwutlenku węgla z instalacji przemysłowych, jego transporcie na składowisko i zatłoczeniu do odpowiedniej podziemnej formacji geologicznej w celu stałego składowania. Wprowadzeniu tego rozwiązania służyć ma dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniająca dyrektywę Rady 85/337/EWG, Euratom, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE, 2008/1/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/20061.   Rezerwa dla instalacji Zgodnie z punktem 47 preambuły tego aktu prawnego, proces konwersji europejskiego sektora energetycznego na bardziej niskoemisyjną produkcję energii z paliw kopalnych wymaga, aby udzielając pozwolenia na budowę (pozwolenia na prowadzenie działalności) dla obiektów energetycznego spalania, nakładano obowiązek zagwarantowania na terenie zakładu rezerwy terenu, niezbędnej do ewentualnej instalacji urządzeń służących wychwytywaniu i sprężaniu CO2. Warunek ten musi zostać spełniony: „Jeżeli dostępne są odpowiednie składowiska, a transport CO2 i modernizacja pod kątem wychwytywania CO2 są wykonalne technicznie i ekonomicznie. Ekonomiczną wykonalność transportu i modernizacji należy ocenić przy uwzględnieniu przewidywanych kosztów unikniętego CO2 w danych warunkach...