Projekt nowej dyrektywy ramowej w sprawie odpadów rozbudowuje system definicji związanych z gospodarowaniem odpadami, uwzględniając także doświadczenia płynące z praktyki. Wprowadzono np. rozróżnienie między pojęciami „wstępne magazynowanie odpadów, poprzedzające ich zbieranie”, „zbieranie odpadów” i „magazynowanie odpadów, poprzedzające ich przetwarzanie”. Wynikało to z założenia, że podmioty wytwarzające odpady w trakcie swojej działalności nie powinny być uznawane za uczestniczące w gospodarowaniu odpadami i podlegające obowiązkowi uzyskania zezwolenia na magazynowanie własnych odpadów, poprzedzające ich zbieranie. Nie została natomiast zmieniona definicja dla systemu podstawowa, czyli definicja „odpadów”, uzupełniono ją jednak. Z jednej strony określono szczególne rodzaje odpadów (np. bioodpady mają to być ulegające biodegradacji odpady ogrodowe i parkowe, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, restauracji, placówek zbiorowego żywienia i handlu detalicznego oraz porównywalne odpady z zakładów przetwórstwa spożywczego), z drugiej zaś, co wydaje się jednym z najważniejszych elementów nowej dyrektywy, wprowadzono szereg przepisów dążących do ułatwienia odróżnienia „odpadów” od „nieodpadów”. W szczególności chodzi tu o dwie kwestie – odróżnienie „odpadów” od „produktów ubocznych” (art. 5) oraz wskazanie kryteriów, za pomocą których można byłoby uznać, że odpad przestał być odpadem (art. 6). Produkt uboczny Produkt uboczny to substancja lub przedmiot, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich wytwarzanie. Takie substancje lub przedmioty mogą być...