Polityka rozwoju oraz sposób wykorzystania i zagospodarowania przestrzeni są sferami, w których społeczeństwa coraz dobitniej domagają się prawa do bezpośredniego decydowania.

Pojęcie rozwoju jest obecne w naszym języku od około półwiecza, czyli tak długo, jak uważamy je za kategorię obiektywną, opisującą kontinuum przemian współczesnego świata. Jednak niektórzy uważają, że jest to tylko pewnego rodzaju „ideologia rozwoju”, będąca produktem zastępczym, stanowiącym podłoże dla zagrożeń, będących bezpośrednią reakcją na fiaska prób zastosowania „ideologii rozwoju” w praktyce. Bowiem pomimo iż jej przedstawiciele zapewniają, że potrafią rozwiązywać wszelkie problemy współczesnego świata, ich praktyczne sukcesy są niewielkie lub krótkotrwałe.

Współczesna „ideologia rozwoju”

Ideologie są odpowiedzią na trudne sytuacje, kiedy społeczeństwa potrzebują jasnych i wyczerpujących rozwiązań. Nierówności społeczne będące wynikiem rewolucji przemysłowej doprowadziły do narodzin komunizmu, a klęska Niemiec w I wojnie światowej – faszyzmu. Trudności gospodarcze wraz z poczuciem zagrożenia tożsamości rodzą fundamentalizmy religijne, nacjonalizmy i separatyzmy. Na szczęście, społeczeństwa dostrzegają manowce tych ideologii, coraz wyraźniej wybierając własną rolę w kształtowaniu warunków życia, chcąc zapewnić sobie bezpośredni wpływ na to, co się wokół nich dzieje. Fala krytyki, protesty, nieoczekiwane wyniki wyborów przetaczają się w ostatnim czasie przez cały świat, będąc przejawem negacji dotychczasowego systemu. Społeczeństwa zaczynają dostrzegać, iż same muszą zabrać głos, by stać się realnym podmiotem władzy.

Współczesna...