Odpady pochodzenia roślinnego, np. drzewne (trociny, wióry, pyły drzewne), bawełna, len, konopie, łupiny kawy, łuski ryżowe oraz gryczane, słoma zbóż itp., o stosunkowo wysokiej wartości opałowej, stanowią cenny materiał. Może on być przetworzony na paliwo stałe.   Na przykład wartość opałowa słomy jest tylko ok. o 1/3 niższa niż wartości opałowa węgla kamiennego. Spalanie odpadów pochodzenia roślinnego, w postaci paliwa stałego, jest korzystne zarówno ze względów ekologicznych, jak i z uwagi na wysokie wartości opałowe. Jednak wartość opałowa biomasy zmniejsza się znacznie wraz ze wzrostem jej wilgotności. Peletowanie (granulowanie) i brykietowanie materiałów roślinnych znajduje powszechne zastosowanie w praktyce. Są to procesy, w którym rozdrobniony materiał, pochodzenia roślinnego, pod działaniem sił zewnętrznych i wewnętrznych, ulega zagęszczeniu, a otrzymany produkt uzyskuje stałą formę geometryczną o określonej wytrzymałości na działanie sił zewnętrznych. Pelety – w porównaniu do brykietów – charakteryzują się przede wszystkim mniejszymi wymiarami geometrycznymi. Właściwości fizyczne, chemiczne i biologiczne materiałów roślinnych poddawanych peletowaniu i brykietowaniu (mogą się dość znacznie różnić) i istotnie wpływają na tzw. podatność materiału na zagęszczanie. Proces peletowania i brykietowania poza licznymi zaletami charakteryzuje się: wysoką energochłonnością procesu oraz stosunkowo szybkim zużyciem układu roboczego peleciarki (granulatora) i brykieciarki w porównaniu z innymi układami urządzenia.   Wpływ i przebieg wybranych parametrów na proces Istniejący stan wiedzy...