W zarządzaniu zielenią miejską ważna jest inwentaryzacja zasobów. Aby w pełni skorzystać z jej zalet, należy mieć świadomość, że jest ona stałym procesem, a nie jednorazowym zadaniem. Wiedza o posiadanych zasobach jest jednym z podstawowych elementów procesu zarządzania zielenią miejską. Znaczna jej część pochodzi zazwyczaj z opracowań ekofizjograficznych, wykonywanych przed sporządzeniem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, oraz z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dzieje się tak zgodnie z art. 72 ust. 4 i 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Ustawy Prawo ochrony środowiska (DzU z 2006 r. nr 129, poz. 902, z późn. zm.) oraz z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (DzU z 2002 r. nr 155, poz. 1298). Zawarte w tych aktach prawnych informacje o elementach zieleni są podstawą do realizacji zadań, jakie na jednostki samorządu terytorialnego nakłada prawo. Chodzi tu zwłaszcza o konieczność określania WZiZT (Warunków Zabudowy i Zagospodarowania Terenu), opiniowania projektów budowlanych w związku z wydawaniem pozwoleń na budowę, wydawanie zgody na usunięcie drzew oraz o kontrolę wykonania decyzji administracyjnych w zakresie usuwania drzew i zachowania wymaganego udziału powierzchni biologicznie czynnej. W praktyce wydanie prawidłowych decyzji wymaga wykonania znacznie bardziej szczegółowej i aktualnej inwentaryzacji. Obecnie wiele gmin konieczność wykonania szczegółowej inwentaryzacji przerzuca...