Wśród organów administracji publicznej mogą występować zróżnicowane koncepcje odnoszące się do tego, czym tak naprawdę jest rewitalizacja i jaki jest jej zakres. Zgodnie z art. 2 ustawy o rewitalizacji, rewitalizacja stanowi proces wyprowadzania ze stanu kryzysowego obszarów zdegradowanych, prowadzony w sposób kompleksowy, poprzez zintegrowanie działania na rzecz lokalnej społeczności, przestrzeni i gospodarki, skoncentrowane terytorialnie i prowadzone przez interesariuszy rewitalizacji na podstawie gminnego programu rewitalizacji.

W nawiązaniu do powyższej definicji można wskazać, że rewitalizacja jest nie tylko samym przywracaniem określonych wartości poszczególnym terenom lub nadawaniem im nowych funkcji. Jest to proces znacznie szerszy, w ramach którego nie można wykluczyć wywłaszczeń nieruchomości ani wymuszania zmian w zakresie dotychczasowej działalności. I tak instrumentem rewitalizacji jest również miejscowy plan rewitalizacji – szczególna forma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Istotne wytyczne

Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego to – przypomnijmy - akty powszechnie wiążące, które mogą ograniczać możliwości zagospodarowania nieruchomości, ingerując tym samym w prawo własności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 stycznia 2017 (sygn. akt II OSK 990/15, LEX nr 2267988) wskazał, że ustalenia planu miejscowego mogą mieć jedynie pośredni wpływ na sytuację prawną podmiotów, którym przysługuje prawo obligacyjne do nieruchomości, poprzez takie ograniczenie sposobu korzystania przez właściciela z jego prawa własności do nieruchomości, że niemożliwe lub utrudnione stanie...