Rozwój potencjału energetycznego Polski w dużej mierze może w przyszłości zależeć od wykorzystania biomasy jako źródła energii. Jednak plantatorzy coraz częściej mają zamiar zrezygnować z prowadzenia nowych nasadzeń, a istniejące likwidują. Jedną z przyczyn takiej sytuacji jest brak jasnych wytycznych dotyczących uprawy i ochrony roślin energetycznych.

W rezultacie rośliny pozbawione odpowiedniej ochrony już po kilku latach uprawy giną wskutek epidemicznego występowania agrofagów.   Wyniki badań wierzby energetycznej W Instytucie Ochrony Roślin od 2006 r. prowadzone są intensywne badania związane zarówno z oceną występowania, biologią, jak i szkodliwością najważniejszych patogenów oraz szkodników. Analizuje się również prace nad możliwościami ograniczania strat. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że najgroźniejsza choroba wierzb uprawianych na cele energetyczne to rdza. Jej przyczyną jest grzyb Melampsora epitea. Gatunek ten to rdza dwudomowa (żywicielem pośrednim jest modrzew europejski). Choroba na wierzbach rozwija się na przełomie czerwca i lipca. Na górnej stronie liści pojawiają się żółtozielone lub brązowe plamki. A na dolnej powstają żółtobrązowe (lub pomarańczowe) skupienia zawierające urediniospory. Zarodniki te infekują kolejne liście i mogą produkować następne pokolenie nawet po 6-7 dniach. Rozwój choroby następuje gwałtownie. Porażone liści opadają nawet wtedy, gdy znajdują się na nich pojedyncze uredinia. Jesienią na opadłych liściach powstają czarne teliospory. Wiosną zarodniki te kiełkują i tworzą się na...