Poważne awarie od 2001 r. stanowią samodzielny przedmiot regulacji działu IV ustawy Prawo ochrony środowiska (P.o.ś.). Mogą być one spowodowane poprzez stacjonarny proces przemysłowy w zakładzie (wówczas są nazywane przemysłowymi) lub przez inne czynności przygotowawcze do takich procesów (magazynowanie, transport itp.), dokonywane w dowolnym miejscu. Teoretycznie warunkiem uznania zdarzenia za „poważną awarię” jest występowanie w tych procesach substancji niebezpiecznych – ma to wyróżniać pojęcie „poważnej awarii” od szeregu innych pojęć, które wspólnie można nazwać nadzwyczajnymi zagrożeniami środowiska. Poważna awaria może być przy tym jednocześnie uznana np. za klęskę żywiołową, katastrofę czy pożar. W rzeczywistości występowanie substancji niebezpiecznych nie jest jedynym kryterium uznania zdarzenia prowadzącego „do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi bądź środowiska lub powstania takiego zagrożenia z opóźnieniem” za poważną awarię. W nawiązaniu do dyrektywy Ustawa P.o.ś. w art. 3 formułuje dodatkowo definicję „substancji niebezpiecznej”. Jest ona jednak tak ogólna, że praktycznie może nią być każda substancja. Podstawowym więc warunkiem możliwości nakładania realnych obowiązków jest sformułowanie odpowiedniej delegacji ustawowej do określenia, o jakie substancje może w rzeczywistości chodzić. Powyższe uwagi są o tyle zasadne, że w ustawie P.o.ś. brakuje wyraźnej delegacji ustawowej do określenia listy substancji niebezpiecznych, które przesądzają o tym, że jakieś zdarzenie może zostać uznane za poważną awarię. Alternatywą byłoby uznanie,...