Podstawą realizacji projektów wspólnych wdrożeń jest protokół z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu.

Umożliwia on nabycie i transfer jednostek redukcji emisji pomiędzy krajami aneksu I do UNFCCC. Aneks I do protokołu z Kioto do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (Konwencja Klimatyczna – UNFCCC) obejmuje państwa zindustrializowane, członków OECD (Organisation of Economic Co-operation and Development) w 1992 r., państwa w stanie transformacji ekonomicznej, Federację Rosyjską, kraje Bałtyckie oraz kilka państw Europy Centralnej i Wschodniej. Mechanizmy elastyczne Dążąc do zmniejszenia kosztów realizacji celów redukcyjnych, w protokole z Kioto (art. 6) wprowadzono mechanizmy rynkowe zwane mechanizmami elastycznymi: · mechanizm wspólnych wdrożeń (Joint Implementation - JI), · mechanizm czystego rozwoju (Clean Development Mechanism – CDM), · międzynarodowy handel emisjami (Emission Trading – ET). Mechanizmy te, dając możliwość obniżenia emisji gazów cieplarnianych za granicą, stanowią uzupełnienie działań krajowych i pozwalają osiągnąć pożądaną redukcję emisji tych gazów w skali globalnej w drodze wymiany tzw. jednostek redukcyjnych między stronami Konwencji. Skupmy się na jednym z mechanizmów elastycznych, a mianowicie na wspólnych wdrożeniach. Polegają one na wypełnianiu zobowiązań redukcyjnych przez państwa wymienione w załączniku I do Konwencji Klimatycznej poprzez stworzenie możliwości zaliczenia redukcji uzyskanej w wyniku inwestycji w innym kraju wymienionym w załączniku I do Konwencji (art. 6 protokołu). Państwo inwestor...