Trudno pisać o drzewach w kategoriach wyłącznie przyrodniczych. Drzewo, nawet w pojedynczej postaci, ma dla człowieka szczególne, wielowymiarowe znaczenie. Historia ludzkości pokazuje, iż niejednokrotnie znajdowało się ono w kręgu najwyższych wartości, personifikując bóstwa, symbolizując prawdy życiowe, stanowiąc łącznik ze światem pozaziemskim. Obraz drzewa uwieczniony został na płótnach i rycinach, stronach papieru i kartach papirusu. Drzewo to dziś kanon w sztuce i życiu.   Andrzej Strumiłło pisze o drzewie w prostych i przejmujących słowach: „Drzewo dało nam dom, kołyskę, czółno, skrzypce, kij pielgrzymi, ciepło i cień, trumnę i krzyż”1. Materialne domy i kołyski, kije pielgrzymie i trumny tworzą świat duchowy człowieka. Na nich, niczym na pajęczynie, rozpinają się nadzieje, myśli, plany i pierwsze kroki. Materialne domy i krzyże tworzą świat ułudy i ten wizualny. Świat, w którym żyjemy. W mniejszej lub większej harmonii z przyrodą.   Aleje przydrożne Krajobraz otwarty, naturalny, ten, który rozpościera się poza granicami miast, nieodłącznie i w sposób sielski kojarzy się z łanami zbóż, kwitnącymi łąkami i malowniczą drogą pośród drzew. Aleje przydrożne są elementem łączącym krajobraz naturalny, stworzony przez naturę, z krajobrazem kulturowym, będącym dziełem człowieka. Aleje przydrożne są jednocześnie podstawą i dopełnieniem krajobrazu i jako takie stanowią o dobrobycie społeczeństwa i jednostek, podlegając ochronie i konieczności racjonalnego gospodarowania nimi. Ujęcie takie...