Wskazane w tytule obowiązki, które można określić jako naprawcze, nigdy nie były rozumiane jednolicie. W szczególności dotyczy to ograniczonego rozumienia pojęcia „rekultywacja” jako terminu języka prawniczego.

Ustawodawca posługiwał się często, dość niekonsekwentnie, różnymi terminami przy określaniu działań w sumie dość podobnych, takich jak działania naprawcze. Uwzględniając dodatkową regulację odnoszącą się do zagadnień pokrewnych (ochrona środowiska wodnego lub wodno-gruntowego, ochrona powierzchni ziemi w związku z gospodarowaniem odpadami itp.), można wyróżnić cztery podstawowe reżimy prawne. Jednak zawsze mogły powstawać wątpliwości co do ich wzajemnych relacji, szczególnie w zakresie dublowania obowiązków:

§  rekultywacja gruntów rolnych i leśnych,

§  rekultywacja terenów zdegradowanych w wyniku działalności górniczej,

§  rekultywacja (naprawa) terenów zanieczyszczonych – zwana remediacją,

§  rekultywacja (zamykanie lub likwidacja) miejsc składowania odpadów.

Każdy z nich podlega pewnym dodatkowym mutacjom w zależności od:

§  rodzaju degradacji powierzchni ziemi (zanieczyszczenie gleby lub ziemi czy niekorzystne zmiany naturalnego ukształtowania),

§  czasu, w którym degradacja nastąpiła (przed lub po 30 kwietnia 2007 r. lub 1 września 1980 r.),

§  odpowiedzialnego za przeprowadzenie rekultywacji (władający powierzchnią ziemi, sprawca, który ją spowodował, w tym podmiot gospodarczy lub osoba fizyczna, organ ochrony środowiska, zarządzający składowiskiem, posiadacz odpadów),

§  sposobu naprawy (oczyszczanie, przywracanie zmian naturalnego ukształtowania, nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości...