Brzoza (Betula) w polskiej florze reprezentowana jest przez siedem rodzimych gatunków drzew i krzewów. Wśród nich najczęściej spotykana jest brzoza brodawkowata – pionier, który upodobał sobie tereny o glebach jałowych, suchych i piaszczystych. Odmienne preferencje ma mniej pospolita brzoza omszona. Rośnie ona na glebach silnie zawilgoconych, nawet bagiennych, często w towarzystwie wierzb czy olch. Z form krzewiastych w Polsce występuje np. brzoza karłowata. Brzozy najlepiej przyjmują się jako młode drzewka z bryłą korzeniową, astarsze z powodu wrażliwości na uszkodzenia układu korzeniowego znacznie trudniej adaptują się do nowych warunków. Z tego powodu na terenach zieleni miejskiej ich stosowanie jest ograniczone. Natomiast ze względu na swą odporność, żywotność i szybkie tempo wzrostu często sadzi się je w krajobrazie otwartym, zwłaszcza na terenach przemysłowych, w pasach zadrzewień przydrożnych i wszędzie tam, gdzie występuje zanieczyszczone powietrze.  Kultura materialna Dzięki swym właściwościom drzewo to było bardzo cenione w dawnej kulturze materialnej. Posiada ono drewno o średnim ciężarze właściwym, wytrzymałe na ściskanie i rozciąganie podłużne. Można je łatwo obrabiać, ale jest nietrwałe przy pozostawieniu go na powietrzu, więc niezabezpieczone przed gniciem w krótkim czasie ulega rozkładowi. Ta ostatnia cecha powoduje, iż nie znalazło ono zastosowania jako budulec przy wznoszeniu domostw i zagród, jednak ze względu na łatwość obróbki było...