Praktyczna realizacja zrównoważonego rozwoju w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego z pewnością będzie łatwiejsza i bardziej oczywista, jeśli uświadomimy sobie, że brak ceny rynkowej na wiele komponentów środowiska i świadczone przez nie usługi wynika nie z tego, że są one bezwartościowe, ale że w wielu przypadkach są bezcenne ze względu na swą unikatowość i pełnione funkcje.   Od kilkudziesięciu lat ekonomiści środowiska zwracają uwagę na ten problem. Zaowocowało to wypracowaniem kilku metod wyceny środowiska i świadczonych przez nie usług. Wiedza na ten temat może być niezwykle przydatna nie tylko przedstawicielom różnych proekologicznych organizacji, ale również władzom samorządowym, które muszą opracowywać projekty i plany rozwoju społeczno-ekonomicznego i gospodarowania przestrzenią, z uwzględnieniem aspektów przyrodniczych. Zdarzają się również sytuacje awaryjne i katastrofy ekologiczne, w przypadku których także konieczne jest dokonanie wyceny szkód wyrządzonych w środowisku w celu obciążenia sprawcy karami i/lub kosztami restytucji. Metody wartościowania środowiska dzielą się na dwie grupy: bezpośrednie i pośrednie. Do pierwszej należą metody wyceny warunkowej (contingent valuation methods), w których jednostka jest „bezpośrednio” pytana o ujawnienie swojej oceny wartości ekologicznych w ujęciu pieniężnym. Do drugiej grupy zaliczamy metody wykorzystujące informacje z rynków pokrewnych oraz oszacowania zarówno ponoszonych strat, jak i kosztu zastąpienia i kosztu utraconych możliwości. Analizując ceny obserwowane na realnych...