Mija rok, od kiedy obowiązują dwie nowe regulacje, normujące współpracę podmiotów publicznych z sektorem prywatnym w zakresie inwestycji infrastrukturalnych, tj. Ustawa z 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (PPP) oraz Ustawa z 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi.

Wprowadzenie tych przepisów stanowiło kolejny już etap poszukiwania przez ustawodawcę skutecznej metody normatywnego ukształtowania prowadzenia wspólnych, publiczno-prywatnych inwestycji, tak by połączyć efektywność gospodarczych przedsięwzięć z zapewnieniem bezpieczeństwa obrotu. Wcześniejszym aktem prawnym z tego zakresu była dokonana w 2004 r. zmiana w zasadach Prawa zamówień publicznych (P.z.p.), polegająca na wprowadzeniu do P.z.p. koncesji – instytucji w dużej mierze nawiązującej już do koncepcji nowoczesnego PPP. Rozwiązanie to jednak, stanowiąc wciąż część systemu zamówień publicznych, ograniczone ponadto do zakresu robót budowlanych, nie mogło stać się odpowiedzią na poszukiwaną powszechnie konstrukcję prawną dla współpracy sektorów publicznego z prywatnym przy bardziej skomplikowanych przedsięwzięciach gospodarczych. Takim właśnie dobrym rozwiązaniem miało być wejście w życie w 2005 r. ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym. Ta jednak – jak wiadomo – nie sprawdziła się. Aktualnie obowiązujące unormowania, tj. ww. ustawa o PPP i koncesyjna, miały z założenia odpowiadać szerokiemu spektrum zapotrzebowania rynku. Dotyczą one bowiem zarówno inwestycji, gdzie zadania podmiotu prywatnego nie muszą uwzględniać zarządzania majątkiem stanowiącym przedmiot...