Poza Programem Operacyjnym „Infrastruktura i Środowisko” istotne znaczenie dla realizacji projektów z zakresu ochrony środowiska mają regionalne programy operacyjne (RPO). Podejmując problematykę finansowania działań proekologicznych w ich ramach, należy zwrócić uwagę na kwestię rozdziału kompetencji pomiędzy poszczególne programy operacyjne.

Zgodnie z przyjętymi zasadami budowy programów operacyjnych, poszczególne programy wzajemnie się uzupełniają i są wobec siebie komplementarne. W konsekwencji przyjętych zasad budowy takich programów wykluczono dublowanie się finansowania przedsięwzięć tego samego rodzaju. Komplementarność programów zachowana jest w układzie zarówno pionowym (pomiędzy programami krajowymi i regionalnymi), jak i poziomym (pomiędzy programami tego samego szczebla). W wymiarze praktycznym omówiony w części II artykułu („Przegląd Komunalny” 6/2009) Program Operacyjny „Infrastruktura i Środowisko” stanowi dopełnienie realizowanych na szczeblu lokalnym i regionalnym w ramach regionalnych programów operacyjnych inwestycji transportowych i środowiskowych, a także w zakresie energetyki, kultury i zdrowia1. Zachowanie tych zasad wymagało zdefiniowania precyzyjnych linii demarkacyjnych pomiędzy poszczególnymi programami operacyjnymi. Zachowując spójność konstrukcji, RPO – podobnie jak programy ogólnokrajowe – zawierają cel główny, zdezagregowany na cele szczegółowe i osie priorytetowe. Tak jak w programach krajowych, cele środowiskowe w ramach RPO realizowane są bezpośrednio i pośrednio. W pierwszym przypadku następuje to w ramach priorytetów ukierunkowanych na realizację działań proekologicznych, zdefiniowanych przykładowo jako ochrona i zarządzanie zasobami środowiska przyrodniczego...