Rozwój inwestycji drogowych to jeden z głównych priorytetów w krajach UE. Oprócz infrastruktury podziemnej i naziemnej duży nacisk kładzie się również na odpowiednie zagospodarowanie poboczy dróg i ulic, m.in. przez obsadzenia roślinne. W projektowaniu i kształtowaniu roślinności przyulicznej bierze się pod uwagę zarówno walory przyrodnicze i estetyczne, jak i względy bezpieczeństwa ruchu.   Funkcje te spełnić może jedynie zdrowa i prawidłowo ukształtowana roślinność. Zwłaszcza nieodpowiednio posadzone drzewa, źle dobrane do specyficznych warunków, chore lub uszkodzone mogą stworzyć zagrożenie dla ludzi i ich mienia. W wielu krajach UE i w Stanach Zjednoczonych zagadnieniu zadrzewień przydrożnych poświęca się wiele uwagi. Również w polskim systemie planowania to zagadnienie jest coraz częściej uwzględniane. Jednak brakuje odpowiednich standardów zagospodarowania poboczy tras komunikacyjnych, co rodzi działania intuicyjne, pochopne, często nawet szkodliwe dla środowiska przyrodniczego i rodzimego krajobrazu. Osiągnięcie sukcesu wymaga skoordynowanego sposobu postępowania zarówno z istniejącym, jak i projektowanym zadrzewieniem. W przypadku nowych szlaków komunikacyjnych sadzonym drzewom należy zapewnić przede wszystkim odpowiednią przestrzeń do wzrostu i rozwoju oraz korzenienia się. Ponadto bardzo ważny jest dobór gatunków roślin odpowiednich do specyfiki terenu i wybór zdrowego, prawidłowo ukształtowanego materiału szkółkarskiego. By drzewa przyuliczne pełniły swoje funkcje, muszą być odpowiednio pielęgnowane i monitorowane w określonych fazach rozwojowych.   Drzewa i bezpieczeństwo ruchu Podstawowym czynnikiem...