Ustalany w planach zagospodarowania przestrzennego plan dróg i ulic w dużym stopniu determinuje strukturę, a w szczególności trasy układanych w przekroju ulicy podziemnych przewodów wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych i gazowych oraz kabli elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych. Sieci tych przewodów obsługują te same usytuowane przy ulicy nieruchomości.

Aby określić ich zdolności do dostarczania odpowiedniej ilości mediów, a tym samym potrzebne parametry sieci, wcześniej ustala się cechy użytkowników nieruchomości – zarówno tych, którzy już je zagospodarowali, jak i potencjalnych, mogących pojawić się w przyszłości. Już tylko z tych powodów planowanie, budowa i eksploatacja układów infrastruktury komunalnej to procesy wzajemnie ze sobą powiązane. Hipoteza, że zarządzanie nimi powinno być zintegrowane, nie wydaje się trudna do udowodnienia.   Metody identyfikacji problemów Identyfikując parametry i stan techniczny elementów układów komunikacyjnych oraz układów infrastruktury w jednostkach osadniczych na obszarze gminy, można ustalić, w jakim stopniu zaspokojone jest zapotrzebowanie ich użytkowników na usługi komunikacyjne, a także usługi świadczone przez przedsiębiorstwa eksploatujące usytuowane zwykle w pasie ulic urządzenia infrastruktury techniczno-sanitarnej i energetycznej. Istnieją metody identyfikacji stanu i oceny dróg i ulic, układów wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowniczych czy ciepłowniczych. W efekcie można ustalić, jakie są potrzeby związane z poprawą standardów świadczonych usług, co trzeba zrobić, aby poprawić układy niespełniające wymaganych standardów, jaka jest optymalna chłonność obsługiwanych...