Zarządzanie drogami publicznymi i innymi powierzchniami komunikacyjnymi w gminach miejsko-wiejskich

W powszechnej opinii wielkie problemy drogownictwa dotykają dużych miast, a im mniejsze miasto (czyli o mniejszej liczbie mieszkańców), tym te problemy są mniejsze. Ta opinia jest tylko częściowo słuszna.

Biorąc pod uwagę sposób zarządzania i administrowania drogami i innymi powierzchniami komunikacyjnymi, zakres i liczbę spraw do załatwienia, możliwości finansowe i kadrowe (szczególnie w zakresie fachowym), dostęp do aktualnych informacji itp., okazuje się, że ranga problemów, ich złożoność i trudności w rozwiązywaniu w miastach zaliczonych do średniej wielkości, w tym w gminach miejsko-wiejskich może być porównywalna z miastami dużymi. Tym bardziej że art. 20 Ustawy z 11 marca 1985 r. o drogach publicznych z późniejszymi zmianami (jednolity tekst DzU z 2004 r. nr 204, poz. 2086) zawiera zadania, które muszą być wykonywane przez zarządców dróg zarówno w dużych, jak i mniejszych miastach. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w gminach miejsko-wiejskich dochodzą problemy współpracy i pewnej formy koordynacji działań samorządu gminy z zarządcami dróg powiatowych i wojewódzkich, leżących w granicach gminy, których siedziby znajdują się najczęściej w innych miastach.
Zasadniczymi celami, które wyznaczają sobie zarządcy dróg w miastach, są m.in. poprawa bezpieczeństwa ruchu, rozwój sieci dróg (w tym szczególnie poprawa dostępności różnych obszarów czy obiektów) pozwalający również na otwarcie terenów pod budownictwo oraz podniesienie sprawności obsługi adminis...