Przedstawiony w lipcowo-sierpniowym wydaniu miesięcznika „Recykling” artykuł pt. „Makulatura – odpad czy surowiec?”, w którym zawarto dwa skrajne stanowiska w tej sprawie, świetnie odzwierciedla dyskusję, która toczy się również na poziomie Unii Europejskiej w związku z planowaną nowelizacją tzw. dyrektywy ramowej o odpadach (75/442/EWG).

W potocznym rozumieniu „makulatura” oznacza wszelkie odpady powstałe z wyrobów wytworzonych z papieru lub tektury, w tym również odpady opakowaniowe wykonane z tych materiałów. Natomiast wg normy PN-EN 643:95 (europejski wykaz znormalizowanych rodzajów i odmian makulatury) makulaturą są odpowiednio przygotowane odpady z papieru lub tektury, tj. posegregowane na rodzaje i odmiany w ten sposób, że stanowią surowiec do wtórnego przetworzenia w zakładach recyklingu (przede wszystkim w papierniach). Ustalenie granicy między definicją odpadu a makulatury jest w wielu przypadkach bardzo trudne. Jeśli posiadamy odpady czyste i jednorodne materiałowo, np. pudła poużytkowe z tektury trzywarstwowej, to taki odpad jest jednocześnie określonym rodzajem makulatury.
Krajowe regulacje prawne nie odróżniają odpadu od surowca wtórnego, a w świetle definicji zawartych w Ustawie z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (DzU nr 62, poz. 628, ze zm.) makulatura jest odpadem, który może być zakwalifikowany do wielu kategorii. Sytuacja ta nie odpowiada praktyce rynkowej, gdyż występuje istotna różnica pomiędz...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?