Poznania zmagania z wielką wodą
Od niepamiętnych czasów osiedla ludzkie funkcjonowały w relacji z otoczeniem i ulegały przemianom, które skutkowały ich rozwojem lub upadkiem. Kluczową rolę odgrywały warunki przyrodnicze, które decydowały o obliczu osad i miast, a także same zmieniały się pod wpływem działalności człowieka. Ten wielowiekowy proces wzajemnego oddziaływania doskonale widać na przykładzie położonego w dolinie Warty Poznania.
Przed tysiącem lat rozpoczęto tu sukcesywną zabudowę Ostrowa Tumskiego, co wiązało się ze znaczną ingerencją w środowisko naturalne. Znamienny był fakt ulokowania grodu, a następnie miasta nad rzeką. Warta zapewniała ochronę i transport, była źródłem wody i pożywienia. Bliskość rzeki, jej odnóg oraz terenów podmokłych, które uzupełniono sztucznie wykopanymi fosami, postrzegano jako doskonałe zabezpieczenie przed niebezpieczeństwem z zewnątrz. Jednocześnie Warta pozostawała żywiołem nieobliczalnym, przed którym mieszkańcy Poznania starali się różnymi sposobami chronić. Z czasem doprowadziło to do znacznego przekształcenia sieci wodnej. W XIX i XX w. wiele dopływów zasypano lub skanalizowano, a samą rzekę uregulowano. Zwieńczeniem tych działań było „przeniesienie” Warty do nowego koryta, wskutek czego miasto na dekady odwróciło się od rzeki.
