Delfiny i meduzy pluskają w czystej wodzie

W ramach wiosennego przeglądu skontrolowana została instalacja odpowiedzialna za oświetlenie dzieła Henryka Marconiego. Wieczorami trzy halogenowe reflektory podświetlają słup wody wypływającej z kielicha, dziewięć reflektorów oświetla płaszcz wody spływający do dolnego basenu, a każda meduza – podobnie jak i delfiny – ma indywidualny snop światła.

Zamkniętym obiegiem wody w fontannie steruje komputer, który jest sercem systemu nawadniającego. Do napełnienia małego i dużego basenu oraz kielicha potrzeba 90 litrów wody. W ciągu minuty przez wodotrysk przelewa się 5 tys. litrów wody. Wysokość słupa wody wypływającego z kielicha regulowana jest elektronicznie na podstawie danych m.in. o sile wiatru i temperaturze powietrza. Z dolnego basenu rzeźby delfinów tryskają wodą do ważącego 7 ton kielicha. Jednak przy dużym wietrze strumień wody wypływający z pyszczków delfinów trafia nieco niżej. Stacja pogodowa, która przesyła niezbędne informacje, zamontowana jest w sąsiedztwie fontanny. Woda wypływa też z ust meduz rozlokowanych wzdłuż obwodu małego basenu i spada dokładnie w światło reflektora zamontowanego w dolnej niecce. Daje to interesujący efekt świetlistego strumienia.

Wodę w fontannie oczyszcza filtr piaskowy, uzdatniana jest aktywnym tlenem, a raz w tygodniu stosowane są środki antyglonowe. Ich dawkę określają sondy pomiarowe.

Fontanna Wielka została uruchomiona 4 czerwca 1855 roku, w trakcie uroczystych obchodów otwarcia wodociągów miejskich w Warszawie. Jest jedną z czterech zaprojektowanych przez Henryka Marconiego i jedyną ocalałą spośród uruchomionych wówczas wodotrysków zlokalizowanych na placu Teatralnym, przy Kolumnie Zygmunta i na Rynku Starego Miasta.