Park im. Henryka Wieniawskiego był zakładany w Poznaniu w latach 1907–1910, czyli ma już ponad 100 lat. Usytuowany jest w dzielnicy Stare  Miasto, między ulicami Aleksandra Fredry, aleją Niepodległości i Zygmunta Noskowskiego oraz terenem kolejowym. 

Wzdłuż al. Niepodległości biegnie aleja lipy szerokolistnej (Tilia platyphyllos) z udziałem zaledwie jednego drzewa lipy drobnolistnej (T. cordata). Od strony ul. Noskowskiego otacza park niepełna podwójna aleja kasztanowca pospolitego (Aesculus hippocastanum) (fot. 1). Ulica Wieniawskiego z aleją kasztanowcową dzieli park na dwie części. Całe założenie obejmuje 2,68 ha i od 1985 r. jest obiektem zabytkowym. Ogółem w parku określono 63 gatunki i odmiany drzew i krzewów. W części pierwszej między ulicami Fredry, Wieniawskiego i Noskowskiego oraz terenem kolejowym, znajduje się wyraźna skarpa, która wykorzystywana jest jako tor saneczkowy, a poniżej usytuowany jest ogródek zabaw dla dzieci. Parking samochodowy wzdłuż alei przy ulicy Wieniawskiego nie wywiera korzystnego wpływu na kasztanowce. Najgrubszy kasztanowiec w tej alei ma pień o obwodzie 315 cm, z dużym płatem odartej kory na nim oraz na nasadach grubych konarów, ale korona jest obficie ulistniona. W jednorzędowej alei od strony terenu kolejowego najgrubsze kasztanowce mają obwody 262, 254 i 240 cm. Drzewa liściaste reprezentują dąb szypułkowy (Quercus robur) – najgrubszy o obwodzie 223 cm, klon pospolity (Acer platanoides) najgrubszy o obwodzie 231 cm i klon jawor (A. pseudoplatanus) o obwodzie 218 cm. 

Naczyniowa choroba wiązów

Trzy wiązy szypułkowe (Ulmus laevis) o obwodach 281,...