Podstawowe cele i zadania regulacji to ochrona odbiorcy usług przed skutkami wykorzystywania przez przedsiębiorstwo jego monopolistycznej pozycji. Monopolistyczne praktyki przedsiębiorstwa oprócz taryfy mogą także dotyczyć dostępności do usług (zasad przyłączania i odłączania odbiorców) oraz poziomu usług i utrzymania urządzeń. Aby te cele zrealizować, w art. 27a nowelizowanej ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków regulatorowi przypisano sześć zadań.

Pierwsze z tych zadań to opiniowanie projektu regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, kolejne to zatwierdzanie taryf i rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi a odbiorcami usług. W kompetencjach regulatora leży również wymierzanie kar pieniężnych, o których mowa w art. 29 (kara pieniężna za naruszenie przepisów ustawy w zakresie taryf). Zadaniem regulatora jest również zbieranie i przetwarzanie informacji dotyczących przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, w szczególności obliczanie średnich cen dostaw wody i odbioru ścieków oraz publikowanie informacji o tych cenach. Ostatnie z sześciu zadań to sporządzanie i publikowanie raportów dotyczących warunków wykonywania działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Dla ich realizacji od 2018 r. powołano nowy organ regulacyjny – Wody Polskie, który w swej ponad czteroletniej działalności koncentrował się na zatwierdzaniu taryf, odkładając – jakby w bliżej nieokreśloną przyszłość – realizację ostatnich dwóch zadań. W świetle ustawowego obrazu regulatora nie wiadomo, do czego byłyby mu one potrzebne. Nowy regulator jest dziś postrzegany jako państwowy strażnik poziomu taryfowych cen i stawek...