Już w 1998 r. włodarze Stargardu w specjalnie do tego celu opracowanym i uchwalonym planie założyli wykorzystanie wód termalnych jako źródło ciepła dla miasta, współpracującego z istniejącą ciepłownią węglową. Proces inwestycyjny nie był łatwy, zmieniali się właściciele, jednak ostatecznie Geotermia Stargard stała się drugą w Polsce pod względem produkcji ciepła instalacją geotermalną, dostarczając ciepłą wodę użytkową dla mieszkańców miasta i pokrywając ponad 30% zapotrzebowania sieci miejskiej. Teraz myśli się również o wykorzystaniu gorącej wody spod ziemi do celów nie tylko ciepłowniczych, ale również leczniczo-rekreacyjnych – kąpieli solankowych, kuracji pitnych oraz inhalacji. 

Stargard leży w północno-zachodniej części Polski, na Nizinie Szczecińskiej oraz na Pojezierzu Szczecińskim, obejmującym Równinę Pyrzycko-Stargardzką. Jednocześnie miasto to położone jest w Niecce Szczecińskiej, będącej geologicznie jednostką strukturalną Niżu Polskiego. 

Stargard jest miastem średniej wielkości, zamieszkałym przez ok. 70 tys. osób. Przez jego zachodnie przedmieście przechodzi 15 południk długości geograficznej wschodniej, stanowiący podstawę do obliczania czasu środkowo-europejskiego. Dotychczasowe rozeznanie budowy geologicznej – choć nie do końca pełne z uwagi na grubą powłokę osadów z okresu lodowcowego, a także występowanie zasobów wód termalnych na głębokości ok. 2700 m – zadecydowało o podjęciu prac przygotowawczych dotyczących budowy ciepłowni geotermalnej. 

Początki stargardzkiej geotermii

Rada Miejska w uchwale nr III/27/98 z 15 grudnia 1998 r. przyjęła „Plan zaopatrzenia w ciepło dla miasta Stargard Szczeciński”. W planie tym radni założyli wykorzystanie wód termalnych jako źródła ciepła...