Ogólne odczucie, że miasto nie jest obiektem przyrodniczym, szczególnie w aspekcie cennych elementów przyrody, może okazać się błędne. Wśród różnych typów obszarów zielonych w mieście występują też naturalne i półnaturalne zbiorowiska, kształtowane przez dwa zasadnicze czynniki: przyrodniczy i antropogeniczny.

Paradoksalnie, obszary zielone stanowią istotny element przestrzeni zurbanizowanej. 

Co to jest zieleń biocenotyczna?

Obszary określane jako „zieleń biocenotyczna” występują w różnej konfiguracji w każdym mieście. Można tu wymienić m.in. fragmenty lasów o naturalnym charakterze – grądy, łęgi, bory, różnego typu łąki, murawy i zbiorowiska związane z wodą – torfowiska, szuwary czy też zbiorowiska wodne. 

Oczywiście, są one rozmieszczone w mieście nierównomiernie. Większych powierzchni leśnych i innych fitocenoz naturalnych i półnaturalnych można się spodziewać raczej poza centrum – na obrzeżach miast. Ich pozostałości z okresu przed urbanizacją zgodnie z warunkami siedliskowymi wnikają w kształtowany układ terenów zieleni miasta. 

Choć sama ilość tego typu terenów zieleni nie rozwiązuje problemów związanych z postępującymi zmianami klimatu, mogą być one ważnym elementem redukującym negatywne skutki tego zjawiska. Utrzymanie i właściwa ochrona biocenotycznych terenów zieleni w mieście jest istotnym i złożonym zagadnieniem. Celem artykułu jest scharakteryzowanie – w oparciu o dane literaturowe i statystyczne – udziału terenów zieleni biocenotycznej w miastach, określenie ich udziału i specyfiki oraz oddziaływań w kontekście zmian klimatycznych.

Zieleń biocenotyczna – lasy

Z uwagi na fakt, iż lasy, poprzez swoją złożoną strukturę, a także częstość występowania szeregu chronionych siedlisk są najbardziej naturalnymi terenami...