Tereny miast poza obszarami zabudowanymi obejmują też tereny zieleni, głównie tej urządzonej – parki, zieleńce, skwery. Te elementy środowiska miejskiego są jego zieloną infrastrukturą (ang. green infrastructure lub green structure). W Polsce kluczową rolę dla funkcji zielonej infrastruktury odgrywają rodzinne ogrody działkowe (ROD) oraz miejskie tereny rolnicze.

Od około 30 lat następuje powolne wypieranie obu wymienionych form z przestrzeni miejskiej, co wynika z nasilonego procesu urbanizacji największych miast. W niniejszym artykule przedstawiono historię i funkcje ogrodów działkowych, w tym zielonej infrastruktury.

ZIELONA INFRASTRUKTURA

Termin zielona infrastruktura jest pojęciem stosunkowo nowym, choć swe początki ma w idei łączenia terenów zieleni dla korzyści społecznych oraz koncepcji ochrony tych terenów dla zwiększania bioróżnorodności i przeciwdziałania fragmentacji krajobrazu miejskiego. Nie ma jednej kompleksowej definicji zielonej infrastruktury. W domniemaniu zielona infrastruktura to sieć zaplanowana strategicznie, jako narzędzie polityki przestrzennej, a także cel zrównoważonej urbanistyki. W tym kontekście istotny dla zrównoważonego rozwoju miast jest Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów zawierający obszerną definicję zielonej infrastruktury. Tu nadmienić należy, że w definicjach zielonej infrastruktury powtarzają się jej pewne charakterystyczne cechy, tj. wielofunkcyjność składowych elementów i całej struktury oraz jej przestrzenna spójność (powiązania jej elementów). Zieloną infrastrukturę Europejska Agencja Środowiska w Kopenhadze podzieliła...