Orzecznictwo Krajowej Izby Odwoławczej jest istotnym punktem odniesienia do praktyki stosowania Prawa zamówień publicznych. Kwietniowy wyrok KIO precyzuje zasady odwoływania się od kar umownych.

Wraz z wejściem w życie Ustawy z 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych umowy w sprawie zamówień publicznych w szerszym niż dotychczas zakresie muszą być kształtowane z uwzględnieniem swoistych przepisów zamówieniowych. Do tego, czy powyższe ogranicza zakres, w jakim zastosowanie znajdują regulacje Ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, odniosła się Izba w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. (sygn. akt KIO 897/21).

Stanowisko Izby

W wyroku tym Izba wyraziła stanowisko, zgodnie z którym „kwestie kar umownych expressis verbis zostały uregulowane w przepisach Pzp, co oznacza, że odwołujący błędnie przytoczył zarówno art. 8 nPzp jak i art. 3531 k.c., ponieważ przepisy kodeksu cywilnego stosuje się tylko wtedy, jeżeli przepisy nPzp, nie stanowią inaczej. Tymczasem sama ustawa nPzp w art. 433 oraz 436 reguluje kwestię obowiązków zamawiającego dotyczących zapisów umownych o karach”.

Przyjęcie takiej tezy jako wyrażającej konieczność uwzględnienia reguły kolizyjnej (lex specialis derogat legi generali) w zakresie, w jakim przepisy P.z.p. regulują materię kar umownych, skutkowałoby tym, że podmioty zainteresowane zamówieniem nie mogłyby, tak jak w czasie obowiązywania „starej” ustawy (z 29 stycznia 2004 r.) Prawo zamówień publicznych, skutecznie formułować zarzutów odwoławczych względem projektowanych postanowień kar umownych, w oparciu o ich niezgodność z przepisami k.c. To ograniczałoby możliwość kontestowania klauzul kar umownych wyłącznie...