Można sobie zadawać pytanie, jakie cechy determinują atrakcyjność miejskiej przestrzeni publicznej i jaką rolę w ich kształtowaniu odgrywa zieleń. Z licznych badań wynika, iż zieleń miejska pełni istotną funkcję w budowaniu wizerunku miasta, podnosi walory społeczne i komfort użytkowania przestrzeni publicznej, wpływa na ekonomikę zagospodarowania i atrakcyjność inwestycyjną oraz na jakość środowiska przyrodniczego.

Struktura społeczna miasta znajduje odzwierciedlenie w podziale terenów otwartych według kryterium ich społecznego oddziaływania na przestrzenie prywatne, społeczne (grupowe) i publiczne oraz strefy pośrednie: półprywatne i półpubliczne1. O ile przestrzeń prywatna i społeczna mają zapewniać intymność lub kontakty w obrębie ograniczonej grupy użytkowników, o tyle „przestrzeń publiczna może być określona jako ta, która tworzy warunki i zachęca do pośredniej interakcji między jednostkami i grupami społecznymi”1. Większość definicji przestrzeni publicznej w polskich i zagranicznych materiałach źródłowych podkreśla, że jest to przestrzeń „bycia razem”, służąca do wspólnego użytkowania, integracji mieszkańców i tworzenia wizerunku miasta2, a zatem posiadająca wysokie walory percepcyjno-behawioralne. Definicje przestrzeni publicznej, sformułowane w Ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DzU nr 80, poz. 717, z późn. zm.) oraz w Karcie Przestrzeni Publicznej3 kładą szczególny nacisk na wartości społeczno-kulturowe przestrzeni miejskiej, której głównym użytkownikiem jest społeczność lokalna i ponadlokalna. Na przestrzeni dziejów istotny wpływ na...