Laurowiśnia wschodnia (Prunus laurocerasus L.) należy do rodziny różowatych (Rosaceae). Jest krzewem lub małym drzewem zawsze zielonym. W stanie naturalnym występuje w południowo-wschodniej Europie. Pędy ma zielone i nagie, liście skórzaste, grube, podłużnie eliptyczne lub innego kształtu, w zależności od odmiany, długości 5-20 cm, z wierzchu ciemnozielone i intensywnie błyszczące, na spodzie jaśniejsze, z podwiniętym brzegiem, trwałe. Kwiaty są białe, pachnące, o średnicy do ok. 8 mm, zebrane w wyprostowane grona o długości 5-12 cm. Kwitnie w maju. Czasami jesienią zakwita powtórnie, ale mniej obficie. Kuliste owoce o średnicy 8-10 mm, czarne lub czerwono-czarne i lśniące, w naszym kraju zawiązują się rzadko. Obecnie w uprawie znajdują się przede wszystkim odmiany. Dla naszych warunków przyrodniczych odpowiednie są te o wąskich liściach, wywodzące się z bałkańskiej populacji gatunku. Za najbardziej zimotrwałe uważane są te wymienione w niniejszym artykule.

Odmiany

‘Etna’ to krzew wyprostowany o wysokości do 2 m i gęsty, ‘Novita’ to krzew wyrastający do 2-3 m i o szerokości 1-2 m, natomiast ‘Reynvaanii’ osiąga wysokość i szerokość 2-3 m, a liście na brzegu są faliste. Inna odmiana – ‘Rotundifolia’ – może wyrosnąć do wysokości 3-4 m i szerokości 2-3 m, ma liście szerokoeliptyczne, z kolei ‘Van Nes’ odznacza się wysokością ok. 2,5 m...