Z dniem wejścia w życie Ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – P.o.ś. (a więc 1 października 2001 r.) pojawiła się w Polsce koncepcja przyporządkowania zadań związanych z ochroną środowiska organom administracji, uznanym przez tę ustawę za „organy ochrony środowiska”. Konstrukcję przyjętą w P.o.ś. oparto na założeniu, że wynikające z ustawy zadania przypisane są zawsze „organom ochrony środowiska”.

Pojęcie to zostało zdefiniowane w słowniczku (art. 3 pkt 14), a przyporządkowanie określonym organom oznaczonych zadań zawarte zostało w przepisach działu I w tytule VII. Pod pojęciem „organ ochrony środowiska” ustawa rozumie organy administracji powołane do wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska, przy czym dla potrzeb wykonywania przepisów ustawy organami administracji, poza centralnymi i terenowymi organami administracji publicznej, mogą być także inne podmioty, gdy zostały powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony. Szczegółowego podziału kompetencji w sprawach ochrony środowiska pomiędzy „organy ochrony środowiska” (w pierwotnej wersji trzy – starostę, wojewodę i wójta) dokonuje art. 376 P.o.ś. Konstrukcja podziału od początku opierała się na założeniu, że podstawowe kompetencje związane z zadaniami o charakterze reglamentacyjnym obciążają starostę, z wyłączeniami na rzecz wojewody bądź wójta. Oba rodzaje wyłączeń oparte były na kryteriach podmiotowo-przedmiotowych,...