W procesie planowania przestrzennego uczestniczą różne organy. Z jednej strony ich udział przy opracowywaniu studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przedłuża i utrudnia te procesy, ale z drugiej stanowi wyraz ochrony różnych – ważnych z punktu widzenia publicznego – interesów.

I tak uczestnictwo regionalnego dyrektora ochrony środowiska (RDOŚ) w całym postępowaniu należy rozpatrywać w kontekście wymogów dotyczących ochrony środowiska oraz realizacji wytycznych z zakresu zrównoważonego rozwoju. Zastrzec należy, że niniejszy artykuł odnosi się do podstawowych trybów planowania przestrzennego, które nie wymagają udziału Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Organ ochrony środowiska

Podstawowe regulacje dotyczące funkcjonowania RDOŚ-a zawiera Ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DzU nr 199, poz. 1227, z późn. zm.). Zgodnie z art. 130 tej ustawy, regionalni dyrektorzy są powoływani przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Są oni uznani za organ administracji rządowej niezespolonej i wykonują swoje zadania przy pomocy regionalnej dyrekcji ochrony środowiska, czyli państwowej jednostki budżetowej. W zakresie województwa ich rola sprowadza się m.in. do udziału w strategicznych ocenach oddziaływania na środowisko, przeprowadzania ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, tworzenia i likwidacji wybranych form ochrony przyrody, a także ochrony i...