Warunkiem skuteczności przeciwdziałania narastającym zagrożeniom środowiska przyrodniczego przez człowieka jest równoczesne przeciwdziałanie tym procesom w dwojaki sposób, mianowicie: zwalczanie przyczyn zagrożeń oraz umacnianie odporności środowiska na czynniki destrukcyjne.

Stabilność przyrodniczego środowiska musi wypływać ze znajomości funkcjonalnych powiązań pomiędzy żywymi i nieożywionymi składnikami przyrody oraz odbywać się w skali wielkoobszarowej, czyli obejmować układy ekologiczne zwane w nauce krajobrazami czy fizjocenozami. Najwyższy stopień równowagi ekologicznej zespoły roślinne osiągają w stadium kliamaksowym, na terenie Polski są to przede wszystkim lasy liściaste i mieszane.

Rysunki zdjęcia i tabele (PDF)

We wszystkich ekosystemach sztucznie utworzonych w miejsce naturalnych formacji leśnych, zachodzą zjawiska i procesy prowadzące do zmniejszenia lub nawet zniszczenia stabilności występujących tam biocenoz. Natomiast agrocenozy – ekosystemy rolnicze (blisko 90 % terenu autostrady A2) wykazuje niską stabilność, wynika to m.in. z małego stopnia zamknięcia lokalnych cykli obiegu materii; jest ona wynikiem obniżonej retencji wody, potęgujących się procesów wodnej i wietrznej erozji, obniżonej sorpcji biologicznej czy chemicznej czy innych procesów degradacyjnych. Najlepszą drogą podniesienia naturalnej sta...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?