Sosnowiec. Usunięto 60 proc. niebezpiecznych odpadów ze składowiska przy ul. Radocha

– Są to odpady potencjalnie niebezpieczne: m.in. szlamy, kwasy, kleje oraz inne substancje o właściwościach toksycznych. Bezpieczeństwo mieszkańców jest dla nas kluczowe – powiedziała podczas poniedziałkowej konferencji prasowej wiceministra klimatu i środowiska Anita Sowińska.

Koszt uprzątnięcia składowiska przy ul. Radocha wynosi 58 mln zł. Jak przekazała, 99 proc. tej kwoty pochodzi z budżetu państwa, a 1 proc. stanowią środki miasta Sosnowca. Za wykonanie prac odpowiada konsorcjum firm: FCC PRO ECO Sp. z o.o. z siedzibą w Radomsku, SARPI Dąbrowa Górnicza oraz Transbud – Wulkan z Będzina.

Finansowanie i warunki programu utylizacji

Wiceministra zaznaczyła, że warunkiem udziału w rządowym programie jest zagwarantowanie trwałego unieszkodliwienia odpadów oraz podjęcie działań zmierzających do odzyskania kosztów od osób odpowiedzialnych za ich nielegalne składowanie.

Zastępca prezydenta Sosnowca Michał Zastrzeżyński poinformował, że zakończono pierwszy etap utylizacji odpadów – wyburzono pozostałości dwóch budynków, a także usunięto odpady. Obecnie realizowany jest etap drugi – utylizacja śmieci – który ma zakończyć się w czerwcu tego roku.

– Było to szczególnie trudne zadanie, ponieważ odpady ulegały wcześniej dwukrotnemu pożarowi. Konieczne było przeprowadzenie szczegółowych analiz i dobranie odpowiednich metod ich unieszkodliwienia – powiedział.

Odzyskiwanie kosztów i kolejne lokalizacje w Sosnowcu

Jak przekazał prezydent, w sprawie składowiska przy ul. Radocha zapadły prawomocne wyroki wobec dwóch osób odpowiedzialnych za nielegalne zdeponowanie odpadów. Samorząd zamierza dochodzić wobec nich roszczeń regresowych.

– Nie wykluczamy również możliwości podjęcia działań zmierzających do przejęcia tego terenu. To przynajmniej w jakiejś części, nie w całości, stanowiłoby to rekompensatę kosztów poniesionych na utylizację tego odpadu – dodał Zastrzeżyński.

Miasto przygotowuje się również do usunięcia odpadów z dwóch kolejnych lokalizacji na terenie Sosnowca – przy ul. Mikołajczyka i Brynicznej, gdzie znajduje się po ok. 300 ton niebezpiecznych substancji, m.in. pyłu aluminiowego z żelazem, skór oraz chemii z garbarni. Na ten cel miasto otrzymało 6 mln zł.

Program likwidacji nielegalnych składowisk w Polsce

Usuwanie odpadów w Sosnowcu jest częścią ogólnopolskiego programu likwidacji nielegalnych składowisk szczególnie niebezpiecznych odpadów, realizowanego przez Ministerstwo Klimatu i Środowiska. W 2025 r. z rezerwy budżetowej sfinansowano usunięcie ok. 17 tys. ton odpadów z 10 lokalizacji w kraju. Prace zakończono w siedmiu z nich, natomiast w trzech – w Sosnowcu, Siemianowicach Śląskich i Mykanowie – będą kontynuowane w tym roku.

Wojewoda śląski Marek Wójcik poinformował, że w latach 2025–2027 na utylizację szczególnie niebezpiecznych odpadów w woj. śląskim zostanie przeznaczone łącznie ok. 360 mln zł. Z tegorocznej ogólnopolskiej puli środków w wysokości 200 mln zł do województwa śląskiego trafi prawie 179 mln zł.

Kryteria wyboru miejsc do utylizacji w woj. śląskim

– W tym roku prace będą prowadzone na 10 składowiskach w regionie – przekazał. Prace będą kontynuowane w trzech lokalizacjach, gdzie rozpoczęły się w ubiegłym roku, oraz w dziewięciu nowych – w Kutnie i Gdańsku, a także w województwie śląskim w Łaziskach Górnych, Szczekocinach, Koziegłowach, Piekarach Śląskich, Sławkowie oraz w dwóch kolejnych lokalizacjach w Sosnowcu.

W ubiegłym roku na usunięcie blisko 10 tys. ton odpadów z three składowisk w woj. śląskim przeznaczono 93 mln zł rządowej dotacji. Jak zaznaczył wojewoda Wójcik, wybór lokalizacji do dofinansowania spośród ok. 40 wniosków z całego kraju opierał się na takich kryteriach jak bliskość zabudowy mieszkaniowej, ujęć wody i infrastruktury krytycznej, a także rodzaj i sposób magazynowania odpadów.

Według danych, w województwie śląskim zidentyfikowano 44 składowiska szczególnie niebezpiecznych odpadów. Dotychczas zlikwidowano dziewięć z nich, a pozostałe mają być usuwane etapami w kolejnych latach, w miarę dostępności środków i możliwości technicznych instalacji utylizacyjnych.