Wzrastając w ogrodach. Czego uczą nas europejskie założenia historyczne?

Trzy przykłady z Bawarii i Hesji pokazują, czego możemy nauczyć się z historii ich kształtowania, uprawiania i wieloletniej pielęgnacji. Ogrody użytkowe i dawne tereny rezydencjonalne, służące dziś jako miejskie tereny zieleni, skłaniają do ponownego przemyślenia roli ogrodów. Te doświadczenia mogą pomóc w projektowaniu przestrzeni, które łączą przyjemność przebywania z codziennym użytkowaniem.

Aschaffenburg: zieleń przenikająca miasto

W Aschaffenburgu dawne ogrody rezydencjonalne współtworzą szkielet współczesnego systemu terenów zieleni. Stanowią one układ przenikający centrum miasta, rozciągający się od Fasanerie, gdzie dawniej hodowano bażanty i utrzymywano zwierzynę, przez ozdobny park Schöntal i ogród zamkowy nad Menem, aż do położonego po drugiej stronie rzeki parku Schönbusch, ukształtowanego w stylu angielskim. Znaczenie mają tu zarówno same parki, jak i połączenia między nimi: sam tylko Schönbusch połączony jest ze śródmieściem przeszło 2-kilometrową aleją lipową, a aleje i szpalery stanowią osie kompozycji terenów zieleni. Funkcje ozdobne i wypoczynkowe łączyły się w tych założeniach z uprawą roślin i hodowlą zwierząt. Pod koniec XVIII wieku Schönbusch połączono doliną łąkową z gospodarstwem wzorcowym Nilkheimer Hof, przeznaczonym do prowadzenia doświadczeń rolniczych i kształcenia. W parku hodowano pszczoły, pozyskując miód i wosk. Projektowane dla nich domki miały ozdobne formy, a przeszklone ule pozwalały obserwować pracę owadów...