Sto lat palmiarni

Zielone płuca Poznania są jedną z najstarszych atrakcji na turystycznej mapie stolicy Wielkopolski, a ich historia sięga końca XIX wieku. Za początek powstania Palmiarni Poznańskiej przyjmuje się lata 1910-1911 – wtedy powstał Ogród Botaniczny oraz pierwszy pawilon wystawienniczy. Na przestrzeni lat miejska oranżeria przechodziła różne perturbacje. W wyniku II wojny światowej zniszczeniu uległy liczne okazy roślinności tropikalnej, bogata kolekcja storczyków oraz hodowla aligatorów. Szybka odbudowa Palmiarni i konsekwentne wzbogacanie zbiorów, stworzyło niepowtarzalny świat roślin, chętnie odwiedzany nie tylko przez mieszkańców Poznania, ale także turystów. Palmiarnie otacza zabytkowy park Wilsona, w którym znajdują się pomniki przyrody: platan o obwodzie pnia 410 cm i wierzba o obwodzie 430 cm.

Palmiarnia Poznańska ściąga do Poznania miłośników przyrody przez cały rok. Zimą w szklarniach jest wyjątkowo ciepło, w letnie upały – dzięki specjalnym nawilżaczom i cieniowi, jaki dają rośliny – panuje tu przyjemny chłód. Pod szklanym dachem o powierzchni 4600 metrów kwadratowych w 10 pawilonach wystawienniczych wśród egzotycznych roślin można się natknąć na legwana zielonego, żółwie, papugi, a nawet pytony.

Pośród 1100 gatunków znajdziemy jedną z najdłużej rosnących w Palmiarni roślin – oliwkę europejską, która przetrwała krytyczny dla obiektu rok 1945. Najstarszą rośliną w Palmiarni jest 400-letni australijski sagowiec. Wnętrza ogrodu kryją również okazy dębu korkowego dostarczającego cennego surowca, z którego od wieków wykonuje się korki do butelek. Na uwagę zasługują okazały bananowiec- banan mądrości, często z dojrzewającą kiścią pełną aromatycznych nasion owoców, pieprz czarny, drzewo hebanowe, drzewko kawy arabskiej oraz kakaowiec. W Palmiarni znajduje się również akwarium. W trzydziestu siedmiu basenach o pojemności od 1000 do 4000 litrów, prezentowanych jest około 200 gatunków ryb tropikalnych oraz około 40 gatunków roślin wodnych.