Co dalej ze stacjami przeładunkowymi?

Poprzednio obowiązujące przepisy zakazywały zbierania tych odpadów poza obszarem regionu gospodarki odpadami komunalnymi, na którym zostały wytworzone.

Istotne ogniwo

Stacje przeładunkowe nie są przez ustawodawcę odrębnie zdefiniowane. Ich działalność mieści się jednak w definicji „zbierania”, zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 35 u.o., zgodnie z którą zbieranie odpadów to gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów. W praktyce na terenie stacji przeładunkowych magazynuje się odpady (tymczasowo – w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 5b u.o.), często w odpowiednio przystosowanych halach magazynowych, w celu ich późniejszego przeładowania, po zgromadzeniu odpowiedniej ilości odpadów, do zbiorczych kontenerów i odpowiednich gabarytowo pojazdów celem transportu odpadów do instalacji przetwarzania. Działalność stacji wymagała więc uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów, o którym mowa w art. 41 ust. 1 u.o.

Od wielu lat podkreślało się na rynku gospodarki odpadami, że stacje przeładunkowe stanowią ważne zagadnienie, mając wpływ na sposób transportu odpadów na dalsze odległości do miejsc przetwarzania odpadów i przy mniejszych kosztach. Nowoczesne stacje przeładunkowe pełnią funkcję sortowni i dystrybucji odpadów. Stacje przeładunkowe nie są więc jedynie „zwykłym” miejscem do zmiany środka transportu odpadów, przeładunku odpadów mieszczącego się, w ocenie niektórych komentatorów, w pojęciu „transportu odpadów”.

Cały artykuł opublikowany w marcowym wydaniu “Przeglądu Komunalnego” (3/2015) dostępny jest na stronie e-czytelnia.abrys.pl