Czy kaucja zwiększy emisję CO2? Odpowiada dr inż. Beata Waszczyłko-Miłkowska [WIDEO]

Skąd takie wyniki badań? Autorki badania (drugą z nich jest dr inż. Jolanta Kamińska-Borak) skupiły się tu na kilku kwestiach. Jedną z nich jest fakt, że do punktów zbiórki opakowań mieszkańcy często będą dojeżdżać samochodem. Ponadto z tych miejsc, w których będzie prowadzona zbiórka ręczna, niezgniecione butelki i puszki zostaną przewiezione do centrów liczenia. To oznacza, że do każdego z samochodów zmieści się bardzo niewiele opakowań. Emisję CO2 będzie też generować proces sortowania butelek i puszek, a kolejne kilogramy cieplarnianego gazu wyemitują między innymi tzw. butelkomaty.

Waszczyłko-Miłkowska: system kaucyjny to 100 tysięcy ton CO2 więcej

Rewolucja w systemie

– Różnica w emisji CO2 między systemem gminnym a systemem kaucyjnym to 100 tys. ton CO2 rocznie. To tyle, ile w ciągu roku emituje 50 tys. samochodów osobowych – wylicza Beata Waszczyłko-Miłkowska. Aby zredukować takie zanieczyszczenie atmosfery, musielibyśmy zasadzić ponad 1,5 mln drzew i pozwolić im rosnąć… przez 100 lat. 

W związku z tym ekspertka poddaje w wątpliwość, czy postawienie na system kaucyjny było zgodne z przepisami unijnymi. – Z prawa UE wynika, że takie rozwiązanie ma być wdrażane pod warunkiem, że będzie to uzasadnione ekonomicznie i korzystne dla środowiska – komentuje Waszczyłko-Miłkowska. Uważa też, iż kraje Unii, które przed laty uruchamiały system kaucyjny, decydowały się na to w zupełnie innym momencie, nie dysponując tak rozbudowanym systemem, jak ten komunalny w Polsce.

Omówienie wyników badań opublikowaliśmy w październikowym wydaniu miesięcznika “Energia i Recykling”.

System kaucyjny zwiększy emisję CO₂! Publikujemy dane z najnowszego badania

Nie tylko PET i puszki

Ekspertka zauważyła przy tym, że choć opakowania PET są istotne, to stanowią jedynie niewielką część strumienia odpadów komunalnych. Nadal jego największą częścią są odpady zmieszane. – Z deklaracji wynika, że nawet 90% z nas prowadzi selektywną zbiórkę w domach. Tymczasem, kiedy zbada się morfologię naszych odpadów, widać wyraźnie, że robi to tylko 1/4 społeczeństwa – zauważa Beata Waszczyłko-Miłkowska. To przekłada się na bardzo alarmujące rezultaty selektywnej zbiórki szkła, które marnujemy na potęgę.

Z badania przeprowadzonego przez Bioveradi na zlecenie Abrys (sfinansowała je organizacja odzysku Rekopol) wynika, że do frakcji podsitowej, w której lądują niewielkie odpady zmieszane, trafia aż… 444 tys. ton szkła rocznie. Co więcej, aż 245 tys. ton to szkło opakowaniowe, które mogłoby wspierać realizację poziomów recyklingu, a nie być kosztem w systemie gospodarki odpadami.

– Frakcja podsitowa jest pełna wartościowych surowców, które kończą na składowiskach odpadów. Być może zatem powinniśmy zainwestować w odzyskiwanie z niej tego, co wartościowe – uważa ekspertka.

Podsumowanie badania można znaleźć w Raporcie “Punkt Zero Recyklingu w Polsce 2.0”.

Pobierz raport “Punkt Zero Recyklingu w Polsce 2.0”