Mieszkać blisko zieleni
Normatywy urbanistyczne powinny zabezpieczać taką ilość powierzchni w otoczeniu zabudowy mieszkalnej, która pozwoli na wprowadzenie i utrzymanie na niej zieleni stanowiącej ważny element standardu zamieszkania.
Standard jakości środowiska w miejscu zamieszkania wyznaczany jest szeregiem norm i wskaźników. W praktyce planowania przestrzennego i urbanistyce funkcjonuje pojęcie powierzchni biologicznie czynnej, która określana jest w odniesieniu do wydzielonych podstawowych jednostek przeznaczenia terenu i rodzaju zabudowy, w tym m.in. do zabudowy mieszkaniowej.
Wskaźniki
Przez powierzchnie biologicznie czynne rozumie się „grunt rodzimy pokryty roślinnością oraz wody powierzchniowe na działce budowlanej, a także 50% sumy nawierzchni tarasów i stropodachów, urządzonych jako stałe lub kwietniki na podłożu zapewniającym ich naturalną wegetację, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m”1 Jest to zatem powierzchnia niezabudowana i nieutwardzona, umożliwiająca naturalną wegetację życia roślinnego i zwierzęcego. W odniesieniu do terenów osiedlowych w nowelizacji do ustawy o planowaniu przestrzennym minimalną powierzchnię biologicznie czynną proponuje się ustalać w zależności od wielkości miasta i wysokości zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej – od 25 do 50% powierzchni całkowitej osiedla lub działki zabudowanej. Jednocześnie minimalny proc...
