Problemy recyklingu opakowań z tworzyw sztucznych

Od wprowadzenia w drugiej połowie XX wieku masowej produkcji tworzyw sztucznych, w tym szczególnie polietylenu, ich wykorzystanie jako materiału opakowaniowego nieustannie rośnie i tendencja ta, pomimo szeregu wątpliwości zgłaszanych przez organizacje ekologiczne, z pewnością w najbliższych latach nie ulegnie zmianie. Wynika to z ogromnych zalet tworzyw sztucznych stosowanych do produkcji opakowań.
Pomimo tego ich udział w ogólnej masie opakowań jest zdecydowanie niższy w porównaniu z tradycyjnymi materiałami opakowaniowymi. W Polsce w 2002 r. opakowania z tworzyw sztucznych stanowiły ok. 15% masy opakowań objętych obowiązkiem recyklingu (przy czym opakowania ze szkła stanowiły prawie 30%, a z papieru i tektury – ok. 35%). Biorąc jednak pod uwagę, że opakowania z tworzyw sztucznych z reguły są opakowaniami jednorazowymi oraz że masa opakowania jednostkowego wykonanego z tworzywa sztucznego jest bardzo często nawet kilkanaście razy mniejsza w porównaniu z tej samej pojemności opakowaniem (i posiadającym zbliżone właściwości ochronne towaru), ale wykonanym ze szkła, papieru lub tektury, ilość opakowań wymagających zagospodarowania jest ogromna i stanowi poważny problem ekologiczny.
Przez wiele lat wszelkie działania związane z recyklingiem materiałów poużytkowych, w tym także odpadów opakowaniowych, obejmowały klasyczne materiały takie jak papier, metale, szk...