Tawulce (Stephanandra) należą do rodziny różowatych (Rosaceae). Są roślinami niskimi. Znane są cztery gatunki tych krzewów występujące we wschodniej Azji. W naszych ogrodach botanicznych, a rzadko na miejskich terenach zieleni, uprawiane są dwa gatunki. Warte są jednak większego rozpowszechnienia.

Opis gatunków

Tawulec pogięty (Stephanandra incisa (Thunb.) Zabel) naturalnie występuje w Japonii, na wyspach Kiusziu i Hondo, oraz w południowej części Półwyspu Koreańskiego. Do uprawy został wprowadzony w 1872 r. Jest to szeroki, gęsty i niski, najwyżej do 1-1,5 m wysokości krzew, o cienkich pędach powyginanych w różne strony, u starszych okazów przewieszających się. Rośnie powoli. Liście ma jajowate, ułożone skrętolegle, trój- i pięcioklapowe, długości 4-6 cm, jasnozielone. Jesienią wcześnie zmieniają barwę na pomarańczowoczerwoną. Drobne, białe do zielonkawobiałych kwiaty są zebrane w luźnych wiechach, długości około 6 cm (maks. do 15 cm) i szerokości około 4 cm, na wierzchołkach bocznych gałązek. Obfite kwitnienie trwa w czerwcu i do końca lipca.

W Danii w 1930 r. wyselekcjonowano odmianę kędzierzawą S. incisa ?Crispa?, w handlu znajdującą się od 1949 r. Tworzy oryginalne i piękne krzewy, do 50 cm wysokości i 1,5 m szerokości, o gałązkach powyginanych i pokładających się na powierzchni gleby, spełniając funkcję doskonałej rośliny okrywowej, co szczególnie ładnie wygląda, gdy rośnie na skarpie. Liści...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?