Rozbiórki budynków lub obiektów budowlanych coraz częściej stają się początkiem procesu inwestycyjnego, a nie jego końcem. Charakterystyczne jest to dla obszarów zabudowy śródmiejskiej. Zanim inwestorzy rozpoczną wznoszenie nowych budynków i towarzyszącej infrastruktury, muszą uporać się z gęstą, zdekapitalizowaną, starą zabudową.

Właśnie z tego powodu często wykonywane są prace rozbiórkowe. Duża skala wyburzeń i rozbiórek prowadzona jest również na terenach poprzemysłowych, w obrębie których planowane są nowe funkcje i rozwój inwestycji o odmiennym wzorcu urbanistycznym. Dodatkowo obszary masowego budownictwa mieszkaniowego wznoszonego z wielkiej płyty (tzw. blokowiska) coraz częściej traktowane są jako potencjalne rejony przyszłych prac rozbiórkowych. Wszystkie te miejsca mogą generować duże ilości odpadów budowlanych. Z drugiej strony przy wdrażaniu konsekwentnej polityki gospodarowania odpadami mogą one stanowić rezerwuar materiałów budowlanych z odzysku.
Z obserwacji wynika, że w grupie wymienionych obszarów prowadzenia prac rozbiórkowych znacznie łatwiej dekonstrukcji można poddać budynki ponad stuletnie niż obiekty realizowane w drugiej połowie XX w. Starsze zabudowania na ogół charakteryzują się prostą konstrukcją, użyciem tradycyjnych materiałów, łączeń i wiązań. Dodatkowym atutem ułatwiającym takie prace jest fakt, że nie były one budowane ze złożonych kompozytowych elementów budowlanych. Natomiast na fasadach tych obiektów znajdują się fragm...

Wykup dostęp do płatnych treści Portalu Komunalnego!

Chcesz mieć dostęp do materiałów Portalu Komunalnego Plus?