Rozwój sprzętu eksploatacyjnego
Pojawienie się w Polsce pierwszych urządzeń kanalizacyjnych, szacuje się na przełom XIV i XV wieku. Prekursorami w tej dziedzinie były: Kraków, Lublin, Poznań, Kazimierz nad Wisłą, Lwów, Płock, Warszawa oraz Wilno.
Rozpoczęto wówczas konstruowanie i wytwarzanie urządzenia do przejmowania ścieków oraz nieczystości. W średniowiecznych miastach na tyłach posesji w obrębie zabudowy gospodarczej budowano kloaki, które po wypełnieniu się odchodami, zasypywano ziemią, likwidując w ten sposób towarzyszące im nieprzyjemne zapachy.
W ubogich dzielnicach oraz na przedmieściach miast ścieki wylewano poza obręb budynków oraz bezpośrednio na ulice, tworząc w ten sposób ścieki uliczne – rynsztoki.
Władze miejskie, wychodząc naprzeciw tym praktykom, wydawały ordynacje i zarządzenia, które miały na celu uregulowanie czyszczenia ówczesnych systemów kanalizacyjnych i sposobów ich finansowania. Zabraniano wylewania ścieków na ulice oraz nakazywano instalowanie wychodków na posesji, natomiast za niedostosowanie się do tych warunków nakładano surowe kary finansowe.
W XVIII w. w wielu miastach funkcjonowały już rowy kanalizacyjne w formie krytych kanałów drewnianych oraz murowanych, które odprowadzały ścieki bezpośrednio do rzek, bez ich wcześniejszego oczyszczenia.
Intensywny i dynamiczny rozwój in...
