Uwarunkowania przyrodnicze w planowaniu przestrzennym

Prawny wymóg uwzględniania wartości i uwarunkowań środowiskowych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika w pierwszej kolejności z art. 1 Ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DzU nr 80, poz. 717, z późn. zm. – u.p.z.p.), a ponadto z przepisów zawartych w Ustawie z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (DzU z 2008 r. nr 25, poz. 150, z późn. zm. – P.o.ś.) oraz u.o.p. Elementem umożliwiającym prawidłową ocenę takich uwarunkowań przy sporządzaniu gminnych aktów planowania przestrzennego są opracowania ekofizjograficzne oraz strategiczna ocena oddziaływania na środowisko. Powinny one wpływać na treść gminnych aktów planowania przestrzennego poprzez określenie takiego przeznaczenia terenów, które minimalizuje negatywne oddziaływanie na środowisko obiektów i działalności na nich dopuszczonej.

 

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.z.p., zrównoważony rozw&oacut...