Rola edukacji przyrodniczej w rozwoju miast
Mówi się, że żyjemy w najlepszych możliwych czasach. Jednym z dowodów na to jest powszechny dostęp do niemal nieograniczonych zasobów wiedzy, będącej dorobkiem całej ludzkości. Jednak w dobie zalewania nas fake newsami rzetelna wiedza zyskuje na wartości i staje się coraz bardziej poszukiwana. Potrzeba edukacji nie słabnie także w obszarze ochrony środowiska i mechanizmów rządzących zjawiskami biologicznymi.
Jesteśmy współodpowiedzialni za kształt świata, w którym żyjemy. Roman Ingarden wskazuje cztery poziomy odpowiedzialności – w wymiarze zarówno jednostkowym, jak i społecznym: ktoś może ponosić odpowiedzialność za coś; ktoś podejmuje odpowiedzialność za coś; ktoś jest za coś pociągany do odpowiedzialności oraz najważniejsza sytuacja – ktoś działa odpowiedzialnie. Postawa odpowiedzialnej jednostki – lub szerzej: społeczności – to w wymiarze ekologicznym gotowość do ochrony przyrody, także w kontekście następnych pokoleń. Założenia zrównoważonego rozwoju zostały sprecyzowane w ramach Agendy 21 podczas konferencji „Środowisko i rozwój” z inicjatywy ONZ w 1992 r. w Rio de Janeiro. Jednym z nich jest postulat solidarności międzypokoleniowej – zobowiązanie, by współczesne społeczeństwa zaspokajały swoje potrzeby w taki sposób, by nie odbierać tej możliwości tym, którzy przyjdą po nas.
